Een jonge man van 28 jaar nam contact met ons op, hij was ongeneeslijk ziek en zijn einde naderde. Een tijdlang was zijn ziekte stabiel gebleven. Samen met de liefde van zijn leven kocht hij een huis. Ze keken vooruit. Met hoop. Misschien was hij wel die uitzondering, dat ‘medische wonder’. Maar de realiteit bleek helaas anders.
Hij wilde alles geregeld hebben en vroeg of wij naar het ziekenhuis konden komen. Dit zijn telefoontjes die ons stil maken. Omdat je het verdriet voelt. Omdat je weet dat hier geen woorden bestaan die het lichter of zachter maken. Wat we wél kunnen doen, is er zijn.
We spraken elkaar in het ziekenhuis. Hij was daar samen met zijn vrouw en zijn moeder. Sinds een dag mocht hij haar zijn vrouw noemen. In het ziekenhuis zijn zij met elkaar getrouwd. Binnen 22 uur werd hun bruiloft georganiseerd door zorgmedewerkers, vrienden en familie. Een dag vol liefde, een herinnering om te koesteren.
Tijdens ons gesprek bespraken we zijn wensen. Hij wist precies hoe hij het wilde. Maar er was één zorg die bleef knagen: de financiën. Zijn grootste wens was dat zijn vrouw verder kon, zonder financiële zorgen. In zulke gesprekken nemen wij de tijd. We leggen uit, denken mee, maken inzichtelijk wat mogelijk is.
En zo kwamen we op de mogelijkheid van een crowdfunding. Zijn moeder had daar geen ervaring mee en vond dat best spannend. Twee generaties, twee manieren van kijken. Beide volkomen begrijpelijk. Maar zijn moeder zei: “Het is jouw wens. Het is jouw afscheid. Ik ben altijd zo trots op je geweest en ook hierin zal ik je steunen.” Pure moederliefde.
De crowdfunding kwam er, met succes. Er werd voldoende geld opgehaald om het afscheid te bekostigen. Zijn laatste wens kwam uit. Een toekomst voor zijn lief zonder financiële zorgen. Wij konden het afscheid vormgeven zoals hij dat voor zich zag. Met alle rust en aandacht.
En hoe graag we hen ook samen die toekomst hadden gegund; we zijn dankbaar dat we in deze korte, intense periode naast hen mochten staan. Dat is wat wij doen. Er zijn. Meedenken. Ontzorgen. Om na het afscheid in de auto te stappen en zelf een traantje weg te pinken. Dat hoort er ook bij.