Afgelopen november nam een jonge vrouw telefonisch contact op. Ze wist al enige tijd dat ze ongeneeslijk ziek was en voelde dat het einde naderde. Ze wilde haar laatste wensen bespreken. Het werd een openhartig, emotioneel gesprek. Ze liet zich zien in haar meest kwetsbare vorm. Het blijft bijzonder om dat vertrouwen te mogen ontvangen. Haar wens om zo lang mogelijk zelf de regie te houden, was in alles voelbaar.
We maakten een afspraak om elkaar die week bij haar thuis te ontmoeten, samen met haar man. We spraken over het leven, over het ziekteproces en over de impact op hun gezin met twee kinderen.
Ook daarin wilde ze nog zoveel mogelijk betekenen. Ze voelde haar kinderen feilloos aan. De één had behoefte om te praten, de ander vond steun in samen op de bank een film kijken. Om daarvoor ruimte te maken, nam ze bewust afstand van mensen uit de buitenste kring. Ze waardeerde de belangstelling en aandacht oprecht, maar koos heel bewust voor wat voor haar het meest telde: haar gezin, gevolgd door haar warme familie.
Hoe verdrietig de aanleiding ook is: het is mooi als je de kracht hebt om écht te kiezen. Het vraagt veel energie om naast je eigen verdriet, ook dat van anderen te dragen. En die energie heb je maar één keer. Het vergt moed om het leven terug te brengen tot de kern. Uiteindelijk draait het om de mensen die het dichtstbij staan.
Sneller dan verwacht overleed deze mooie vrouw. Op de dag van haar afscheid werd ze enorm geprezen om haar liefde en toewijding. Ze lag in een prachtige wade, gemaakt door haar vriendinnen.
Ze heeft het leven met een warm hart dag gezegd: tot het einde gevuld met liefde en herinneringen. Omringd door bloemen, kaarten en persoonlijke woorden.
Ze was groots door klein te blijven. En toch pakte ze de hoofdrol in haar laatste, door haarzelf geregisseerde optreden.