De veerkracht van mensen blijft iets bijzonders. Sommige mensen maken al op jonge leeftijd dingen mee die je voor het leven kunnen tekenen. Op een negatieve manier, maar soms ontstaat er juist een kracht uit die pijn. Zo ook bij de vrouw uit dit verhaal.
Ze werd als derde kind geboren in een gezin dat uiteindelijk veertien kinderen zou tellen. Kort na de geboorte van het laatste kind overleed haar moeder. Haar vader werkte hard om voor inkomsten te zorgen en thuis kreeg ieder kind huishoudelijke taken. Daar werd streng op toegezien. Al snel kwam er een stiefmoeder in beeld. Hoe goed haar bedoelingen misschien ook waren, zij kon de leegte die haar moeder had achtergelaten niet vullen.
Haar jeugd kende weinig liefde en genegenheid. Iets waar je als kind juist zo naar verlangt. Er was weinig ruimte om gewoon kind te zijn en je geborgen te voelen. Het leven was vooral hard werken en doorgaan.
Later ontmoette zij haar man, die haar soulmate bleek te zijn. Echte liefde. Samen vormden zij een warm gezin waarin drie kinderen werden geboren. En zij wist één ding zeker: haar eigen kinderen zouden aan moederliefde nooit iets tekortkomen.
Deze lieve vrouw had een hart van goud en genoot van het zorgen voor haar gezin. De liefde die zij zelf als kind zo had gemist, gaf ze volop door. Haar kinderen groeiden op tot prachtige mensen. En toen de volgende generatie zich aandiende, kon haar geluk niet op. Haar drie kleinkinderen sloot zij volledig in haar hart.
Haar kinderen vertelde dat zij berichtjes steevast afsloot met een lieveheersbeestje. Misschien onbewust, maar dit is een bijzonder passend symbool voor haar leven. Het staat voor liefde, verbondenheid en verandering.
Ze heeft de pijn uit haar jeugd niet doorgegeven, maar omgevormd tot een enorme kracht. De oerkracht om het anders te willen doen. Om te geven wat zij had gemist. En daar is zij enorm goed in geslaagd.
Met een diep gevoel van dankbaarheid en een warm hart sloot zij haar ogen, in het bijzijn van haar kinderen. Het is goed zo.