De ouderenzorg in Nederland staat al lange tijd onder druk. Het aantal ouderen dat zorg nodig heeft groeit, maar de capaciteit groeit niet mee. Er is een groot personeelstekort, er zijn wachtlijsten en de toelatingscriteria voor een verpleeghuis zijn steeds strenger. Tegelijkertijd wordt er een steeds groter beroep gedaan op mantelzorgers.
Dit leidt regelmatig tot schrijnende situaties. Ouderen die eenzaam zijn en niet meer goed voor zichzelf kunnen zorgen. Kinderen die zich schuldig voelen omdat zij niet dichtbij wonen en hun ouders niet de aandacht kunnen geven die zij verdienen. En ook thuiszorgmedewerkers die graag dat sociale kopje koffie zouden drinken, maar daar simpelweg de tijd niet meer voor hebben.
Vaak wordt pas een indicatie voor een verpleeghuis afgegeven wanneer de situatie al ernstig is verslechterd. Op dat moment blijft er soms nog maar weinig tijd over om te genieten van de rust en zorg in de nieuwe woonomgeving.
Gelukkig is er ook een andere kant. Zo mochten wij onlangs afscheid verzorgen van een dame die maar liefst 92 lentes jong was en nog volledig zelfstandig woonde. Sinds het overlijden van haar geliefde in 2009 woonde zij alleen. Natuurlijk met de steun van haar kinderen, familie en anderen om haar heen, maar ze deed het toch maar mooi.
Ze overleed in alle rust, in haar vertrouwde omgeving en omringd door haar naasten.
Paarden speelden een belangrijke rol in het leven van haar en haar man. Toen hij overleed, werd hij door zijn geliefde paarden in een platte wagen naar de kerk gebracht. Hoe bijzonder dat ook zij haar laatste rit met paarden mocht maken. Zij lag in een mooie witte koets, getrokken door haar geliefde paarden Een waardig afscheid voor een dappere vrouw die, letterlijk én figuurlijk, tot het einde op eigen benen stond.
Er zijn gelukkig veel prachtige initiatieven die ouderen een extra steuntje in de rug geven. Laten we die blijven steunen, zodat ook zij zo lang mogelijk op eigen benen kunnen blijven staan.